Στα χαρτιά, η Λιβύη παραμένει ένα ενιαίο κράτος. Διαθέτει μία σημαία, μία έδρα στον ΟΗΕ και, από τις 11 Απριλίου 2026, τον πρώτο ενιαίο προϋπολογισμό της τελευταίας 13ετίας. Ωστόσο, πίσω από την πρόσοψη αυτή κρύβεται μια βαθιά ρωγμή. Ενώ η διεθνής κοινότητα πανηγυρίζει για την οικονομική αυτή «τομή» των 190 δισεκατομμυρίων δηναρίων, η πραγματικότητα της Λιβύης είναι μια διχασμένη χώρα, όπου οι αντίπαλες κυβερνήσεις μοιράζονται έναν κοινό τραπεζικό λογαριασμό, ενώ παράλληλα μάχονται για τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας.
Το παράδοξο της συμφωνίας της 11ης Απριλίου είναι ότι αυτό το τεχνικό επίτευγμα λειτουργεί ουσιαστικά ως «εργαλείο επιβίωσης» του υφιστάμενου καθεστώτος. Κατανέμοντας 190 δισεκατομμύρια δηνάρια (περίπου 30 δισεκατομμύρια δολάρια) σε ένα διασπασμένο τοπίο, ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, Naji Issa, δημιούργησε μια οικονομική παγίδα. Η χρηματοδότηση αυτή επιτρέπει τόσο στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (GNU) στην Τρίπολη όσο και στη διοίκηση του Osama Hammad στην Ανατολή –που αποτελεί τον διοικητικό βραχίονα της οικογένειας Haftar– να διατηρούν τα δίκτυα πελατειακών σχέσεων τους χωρίς να χρειαστεί να προβούν σε πολιτικούς συμβιβασμούς.
Η αποστολή του ΟΗΕ στη Λιβύη (UNSMIL) χαιρέτισε τον προϋπολογισμό στις 12 Απριλίου ως «σημαντική πρόοδο», αγνοώντας ίσως ότι επικυρώνοντας το «πορτοφόλι» του κράτους, επιδοτεί τη διαίρεση που υποτίθεται ότι αποστολή της είναι να καταπολεμήσει. Αντί να προωθεί μια ενιαία κυβέρνηση, ο προϋπολογισμός χρηματοδοτεί τις υποδομές του σχίσματος. Εξασφαλίζει ότι καμία πλευρά δεν είναι αρκετά αδύναμη για να ηττηθεί, δημιουργώντας το ακριβότερο πολιτικό αδιέξοδο στον κόσμο.
Την ίδια στιγμή, οι στρατιωτικές ασκήσεις Flintlock 2026 στη Σύρτη, στις 14 Απριλίου, υπό την αιγίδα της αμερικανικής AFRICOM, έδειξαν μια στροφή προς τον «ρεαλισμό των συναλλαγών». Ωστόσο, η παρουσία του Saddam Haftar στο πλευρό του υποστράτηγου John Brennan επιβεβαιώνει ότι η διεθνής στρατηγική ιεραρχεί τη «σταθεροποίηση» πάνω από τις εκλογές. Ενώ η Hanna Tetteh, επικεφαλής της UNSMIL, προειδοποίησε τον ΟΗΕ στις 22 Απριλίου για τις καταστροφικές συνέπειες του διχασμού της δικαστικής εξουσίας και τη δημιουργία δύο παράλληλων Ανωτάτων Δικαστικών Συμβουλίων, η κατάσταση οδεύει προς μια de facto οριστική διχοτόμηση.
Παρά τις τεχνικές προσπάθειες για την αναδιάρθρωση της Εκλογικής Επιτροπής (HNEC) στη Ρώμη στις 29 Απριλίου 2026, το λεγόμενο «Δόγμα Boulos» –που προωθεί έναν διαμοιρασμό εξουσίας με τον Saddam Haftar στο Προεδρικό Συμβούλιο και τον Abdul-Hamid Dbeibah ως πρωθυπουργό– συναντά σφοδρές αντιδράσεις από τοπικούς παράγοντες. Η Λιβύη του Μαΐου 2026 μοιάζει περισσότερο με έναν «γραφειοκρατικό μηχανισμό διαίρεσης» παρά με κράτος, όπου τα χρήματα των πολιτών χρησιμοποιούνται για να καταστήσουν την κάλπη προαιρετική.
