Μία από τις πιο επικίνδυνες αντιλήψεις στη Μέση Ανατολή σήμερα είναι ο ισχυρισμός ότι τα κράτη του Κόλπου οφείλουν να επιλέξουν στρατόπεδο ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ. Αν και αυτό το δίλημμα φαντάζει απλό σε πολιτικό επίπεδο, στην πραγματικότητα είναι στρατηγικά παραπλανητικό. Η ασφάλεια του Κόλπου δεν μπορεί να εξαρτάται από την ευθυγράμμιση με τον έναν ή τον άλλον περιφερειακό δρώντα. Το πραγματικό ζητούμενο για τις χώρες αυτές δεν είναι η υπεράσπιση του Ιράν ή η εξυπηρέτηση της ατζέντας του Ισραήλ, αλλά το να μην μετατραπεί η περιοχή τους σε ένα διαρκές πεδίο μαχών.

Για τα κράτη του Κόλπου, κάθε κλιμάκωση αποτελεί άμεση απειλή. Οποιαδήποτε αντιπαράθεση που εμπλέκει το Ιράν, το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες επηρεάζει ακαριαία τον εναέριο χώρο, τις θαλάσσιες οδούς, τις υποδομές ενέργειας και την εσωτερική σταθερότητα. Όπως απέδειξαν τα γεγονότα του 2026, με τις επιθέσεις σε Jebel Ali και Doha, ο πόλεμος δεν γνωρίζει σύνορα. Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Ομάν και το Μπαχρέιν αντιμετωπίζουν ήδη τις συνέπειες μιας εύθραυστης ισορροπίας.

Αν και οι χώρες του Κόλπου ενδέχεται να μοιράζονται κάποιες ανησυχίες με το Ισραήλ όσον αφορά το Ιράν, οι ταυτίσεις δεν σημαίνουν κοινά συμφέροντα. Το Ισραήλ έχει το δικό του δόγμα ασφαλείας, το οποίο συχνά οδηγεί σε κλιμάκωση, ενώ για τον Κόλπο το κόστος μιας τέτοιας πολιτικής είναι δυσβάσταχτο: διαταραγμένες εμπορικές οδοί, αυξημένο κόστος ασφάλισης και απειλές κατά των ενεργειακών υποδομών.

Η λύση βρίσκεται στη στρατηγική αυτονομία. Τα κράτη του Κόλπου πρέπει να αναπτύξουν μια πολιτική που θα συνδυάζει την αποφασιστικότητα με τη διπλωματία, διατηρώντας ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας για την αποφυγή λανθασμένων υπολογισμών. Η προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, στον Κόλπο του Ομάν και στο Bab al-Mandeb είναι εθνική αναγκαιότητα. Η περιοχή δεν μπορεί να βασίζεται επ’ αόριστον σε εξωτερικούς παράγοντες για να ορίσει το μέλλον της. Επιλέγοντας τη σταθερότητα αντί για τον μόνιμο πόλεμο, ο Κόλπος προστατεύει την κυριαρχία του και τον ρόλο του ως κέντρο ισορροπίας στην παγκόσμια σκηνή.