Η πρόσφατη εξόντωση του Izz al-Din al-Haddad, του επικεφαλής των Ταξιαρχιών al-Qassam –του ένοπλου βραχίονα της Hamas– αποτελεί ένα ισχυρό πλήγμα για την οργάνωση, ωστόσο η επίδρασή της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις παραμένει αβέβαιη. Ο al-Haddad έπεσε νεκρός την Παρασκευή 17 Μαΐου 2026, κατά τη διάρκεια μιας σύνθετης αεροπορικής επίθεσης σε πολυκατοικία στη γειτονιά Remal στην Gaza City. Η χρήση βαρέων πυρομαχικών σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή με εκτοπισμένους αμάχους προκάλεσε τον θάνατο επτά ακόμη Παλαιστινίων, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, ενώ 50 άτομα τραυματίστηκαν.
Παρά τους ισχυρισμούς του Ισραήλ ότι το πλήγμα θα παραλύσει τις επιχειρησιακές ικανότητες της Hamas, οι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι η αποκεντρωμένη δομή της οργάνωσης είναι σχεδιασμένη ώστε να απορροφά τέτοιους κλυδωνισμούς. Ο Παλαιστίνιος πολιτικός αναλυτής Saeed Ziad εξήγησε στο Al Jazeera ότι οι Ταξιαρχίες al-Qassam λειτουργούν με παράλληλη και όχι ιεραρχική δομή. «Οι μονάδες λειτουργούν αυτόνομα, με δικές τους γραμμές εφοδιασμού και δόγματα μάχης», σημειώνει, προσθέτοντας ότι η αναπλήρωση της ηγεσίας πραγματοποιείται σε ημέρες, όχι μήνες.
Ο al-Haddad, γνωστός και ως «Φάντασμα» λόγω της ικανότητάς του να επιζεί από πολλαπλές απόπειρες δολοφονίας, ήταν αρχιτέκτονας των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου 2023. Ο ρόλος του στην ανασυγκρότηση των υποδομών της αντίστασης, όπως οι σήραγγες και οι μαχητικοί σχηματισμοί κατά τη διάρκεια των τελευταίων 200 ημερών, υπήρξε καθοριστικός.
Την ίδια ώρα, η ένταση αυξάνεται καθώς ο Benjamin Netanyahu και ο υπουργός Άμυνας Israel Katz εμφανίζονται να επιδιώκουν την κατάρρευση της εύθραυστης εκεχειρίας. Σύμφωνα με τον αναλυτή Mohannad Mustafa, το Ισραήλ επιχειρεί να «κανονικοποιήσει» τις παραβιάσεις της συμφωνίας, προκαλώντας τη Hamas σε αντίποινα ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μια ευρύτερη επιχείρηση κατάληψης της Λωρίδας της Γάζας, υπό το πρόσχημα της αποστρατιωτικοποίησης. Από την ημέρα της ανακοίνωσης της εκεχειρίας στις 10 Οκτωβρίου 2025, έχουν χάσει τη ζωή τους τουλάχιστον 871 Παλαιστίνιοι. Ωστόσο, η ιστορία δείχνει πως η «φιλοσοφία των δολοφονιών» σπάνια φέρνει στρατηγική νίκη, ενισχύοντας αντίθετα το πείσμα των μαχητών.
