Μέσα στο μερικώς κατεστραμμένο σπίτι του στον προσφυγικό καταυλισμό Jabalia, στη βόρεια Γάζα, ο 85χρονος Abdel Mahdi al-Wuheidi κάθεται δίπλα σε μια μικρή φωτιά, φτιάχνοντας καφέ, ενώ το βλέμμα του είναι καρφωμένο στα συντρίμμια μιας ζωής που έχει καταρρεύσει. Δίπλα του βρίσκεται η σύζυγός του, Aziza, με την οποία μοιράζεται τη ζωή του εδώ και έξι δεκαετίες.
Ο Abdel Mahdi, γεννημένος το 1940, βίωσε ως παιδί τον ξεριζωμό της Nakba το 1948, όταν 750.000 Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους κατά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Όπως αναφέρει με πόνο, οι τωρινές συνθήκες που επέφερε ο πόλεμος στη Γάζα ξεπερνούν σε φρίκη οτιδήποτε έχει αντικρίσει ποτέ στη ζωή του. «Καταγόμαστε από το Bir al-Saba, εκεί ήταν η πατρίδα μας», εξομολογείται.
Οι αναμνήσεις του από το 1948 είναι ζωντανές: η φυγή από το Bir al-Saba με την ελπίδα ότι θα επέστρεφαν σε λίγες εβδομάδες, μια υπόσχεση που δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Αντίθετα, η οικογένεια εγκαταστάθηκε αρχικά στη γειτονιά Zeitoun της Γάζας και αργότερα στο Jabalia, ζώντας μέσα σε σκηνές, με την πείνα, το κρύο και την εξαθλίωση να γίνονται η καθημερινότητά τους.
Παρά τις προσπάθειες δεκαετιών να ξαναχτίσει τη ζωή του, ο πόλεμος που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023 ισοπέδωσε τα πάντα. Ο 85χρονος αναγκάστηκε να μετακινηθεί πολλές φορές, από το λιμάνι της Γάζας έως το Deir el-Balah, βιώνοντας τον τρόμο των ισραηλινών επιδρομών σε καταφύγια του ΟΗΕ. «Όταν ένας άνθρωπος αφήνει το σπίτι του, χάνει την αξιοπρέπειά του», δηλώνει χαρακτηριστικά.
Παρά τις κακουχίες, τις ασθένειες και τις τραγικές απώλειες, ο Abdel Mahdi αρνείται να φύγει ξανά. Παρόλο που επέστρεψε στο κατεστραμμένο σπίτι του στο Jabalia μετά την κατάπαυση του πυρός τον Οκτώβριο του 2025, δηλώνει κατηγορηματικά πως δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ποτέ ξανά τη γη του. «Ακόμα κι αν μου πρόσφεραν ένα παλάτι στη Νέα Υόρκη σε αντάλλαγμα για αυτό το κατεστραμμένο σπίτι, θα αρνιόμουν», τονίζει, προσθέτοντας: «Εδώ θα πεθάνω και εδώ θα ταφώ».
