Στις άνυδρες εκτάσεις της περιοχής Little Rann of Kutch στο Gujarat της Ινδίας, δεκάδες χιλιάδες εργάτες έρχονται αντιμέτωποι με ακραίες συνθήκες επιβίωσης. Το Gujarat παράγει το 75% του αλατιού της χώρας, όμως το τίμημα για αυτή την παραγωγή είναι βαρύ. Περίπου 50.000 εποχιακοί εργάτες μεταναστεύουν κάθε χρόνο στη συγκεκριμένη περιοχή για οκτώ μήνες, διαβιώνοντας χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ιατρική περίθαλψη ή μόνιμα καταλύματα.

Η καθημερινότητα των εργατών δοκιμάζεται από τις αμείλικτες θερμοκρασίες, οι οποίες ξεπερνούν συστηματικά τους 45 βαθμούς Κελσίου, φτάνοντας ακόμα και τους 48. Η μοναδική πηγή νερού για πόση και καθαριότητα είναι ένα βυτιοφόρο που τους επισκέπτεται μόλις μία φορά κάθε 25 ημέρες. Οι εργάτες κατασκευάζουν αυτοσχέδιες καλύβες από ξύλα, υφάσματα και κοπριά αγριογαϊδάρων για να προστατευτούν από την έντονη ακτινοβολία.

Ο Babulal Narayan, 42 ετών, εξηγεί ότι οι εργασίες στις αλυκές προγραμματίζονται αυστηρά τις πρώτες πρωινές ώρες και μετά τη δύση του ηλίου, καθώς τις υπόλοιπες ώρες η θερμοκρασία καθιστά αδύνατη την παραμονή στο πεδίο. Οι επιπτώσεις στην υγεία είναι σοβαρές, με συχνά περιστατικά εξάντλησης, ζάλης και πρώιμα σημάδια νεφρικής δυσλειτουργίας λόγω της χρόνιας αφυδάτωσης.

Η μετάβαση από τις ακριβές αντλίες ντίζελ σε ηλιακά συστήματα έχει μειώσει το κόστος παραγωγής, αλλά έχει επιμηκύνει τη σεζόν εργασίας, εκθέτοντας τους εργάτες σε ακόμη πιο θερμές περιόδους. Παρά τις καταστροφικές αμμοθύελλες και το εξαιρετικά χαμηλό εισόδημα —περίπου 450 δολάρια για οκτώ μήνες σκληρής εργασίας— οι περισσότεροι επιστρέφουν χρόνο με τον χρόνο, δηλώνοντας πως δεν έχουν άλλη επιλογή για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.