Η ανθρωπιστική καταστροφή στο Σουδάν λαμβάνει διαστάσεις που η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να αδυνατεί να κατανοήσει πλήρως. Παρά το γεγονός ότι σε πολλές περιοχές του Χαρτούμ οι άμεσες πολεμικές συγκρούσεις έχουν κοπάσει, η κατάσταση παραμένει δραματική. Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στην πρωτεύουσα του Σουδάν, την πρώτη μετά την έναρξη του πολέμου, αντίκρισα μια εικόνα απόλυτης καταστροφής. Μια πόλη που κάποτε αριθμούσε επτά εκατομμύρια κατοίκους μοιάζει πλέον σαν έρημος, με τα κτίρια να είναι ισοπεδωμένα ή γεμάτα τρύπες από σφαίρες και πυρά πυροβολικού.

Στα 30 χρόνια εργασίας μου με την οργάνωση Islamic Relief, δεν έχω αντικρίσει ποτέ τέτοια κλίμακα ερήμωσης. Ο επίσημος απολογισμός των νεκρών ανέρχεται σε 58.000, ωστόσο εκτιμάται ότι ο αριθμός μπορεί να φτάνει τους 150.000, καθώς η κατάρρευση των υποδομών καθιστά αδύνατη την ακριβή καταγραφή. Οι άνθρωποι δεν χάνουν τη ζωή τους μόνο από τη βία, αλλά και από την πείνα και ασθένειες όπως η χολέρα, ο δάγκειος πυρετός και η μηνιγγίτιδα. Πλέον, το 62% του πληθυσμού, δηλαδή 29 εκατομμύρια άνθρωποι, στερούνται επαρκούς τροφής, σε μια κρίση που επιδεινώνεται από τις διεθνείς συγκρούσεις που πλήττουν την εφοδιαστική αλυσίδα.

Στο Νταρφούρ και το Κορντοφάν, οι φρικαλεότητες συνεχίζονται με επιθέσεις από μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε σχολεία και νοσοκομεία, ενώ στο Χαρτούμ, όσοι επιστρέφουν στις εστίες τους βρίσκονται αντιμέτωποι με την απόλυτη ένδεια, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, σχολεία ή υπηρεσίες υγείας. Παρά τη διάσκεψη στο Βερολίνο τον Απρίλιο του 2026, για την τρίτη επέτειο του πολέμου, δεν σημειώθηκε ουσιαστική διπλωματική πρόοδος. Είναι επιτακτική ανάγκη οι κυβερνήσεις να εντείνουν τις προσπάθειες για κατάπαυση του πυρός, καθώς ο φόβος του διαμελισμού της χώρας είναι πλέον πιο ορατός από ποτέ.