Ως δημοσιογράφος, η αφήγηση ιστοριών είναι η τέχνη μου. Ωστόσο, όταν καλούμαι να περιγράψω τη γενοκτονία στη Γάζα, τον τόπο καταγωγής μου, η γλώσσα αποδεικνύεται ανεπαρκής. Η κλίμακα της καταστροφής και του πόνου υπερβαίνει κάθε προσπάθεια λεκτικής αποτύπωσης. Ένα περιστατικό που παραμένει χαραγμένο στη μνήμη μου είναι η εικόνα μιας μπουλντόζας που θάβει 111 αγνώστους σε έναν ομαδικό τάφους. Πρόκειται για ψυχές χωρίς ονόματα, χωρίς ιστορία, που η σύγχρονη ειδησεογραφία συχνά προσπερνά.
Αυτή η αίσθηση του ανείπωτου βρίσκεται στον πυρήνα του «Gaza Genocide Tapestry», ενός καλλιτεχνικού έργου που παρουσιάζεται φέτος στην Μπιενάλε της Βενετίας. Πρόκειται για μια συλλογική προσπάθεια, όπου Παλαιστίνιες γυναίκες από τα κατεχόμενα εδάφη, καθώς και από προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο και την Ιορδανία, καταγράφουν σε πραγματικό χρόνο την καταστροφή της Γάζας χρησιμοποιώντας βελόνα και κλωστή. Μέσα από 100 περίτεχνα κεντημένα πλαίσια, το έργο αυτό αποτελεί μια ζωντανή μαρτυρία που αρνείται να επιτρέψει στον κόσμο να ξεχάσει.
Το έργο αποτελεί κεφάλαιο του «Palestine History Tapestry», το οποίο συντονίζω μαζί με τον σχεδιαστή Ibrahim Muhtadi. Η παράδοση του «tatreez», που έχει αναγνωριστεί από την UNESCO, μετατρέπεται εδώ από μέσο διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς σε ένα εργαλείο τεκμηρίωσης της τραγωδίας. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες λόγω του αποκλεισμού και του εκτοπισμού, οι γυναίκες αυτές ενώνονται σε μια μορφή «lam shamel» — μια οικογενειακή επανένωση — δημιουργώντας ένα κοινό οπτικό αρχείο.
Από τις 9 Μαΐου 2026, το «Gaza Genocide Tapestry» εκτίθεται στο Palazzo Mora στη Βενετία, υπό τον τίτλο «- – – – – – – – – – -». Η παρουσία του στη Μπιενάλε αναδεικνύει μια οδυνηρή αντίφαση: ενώ ο κόσμος παρακολουθεί τη γενοκτονία, τα πολιτικά συστήματα αποτυγχάνουν να την σταματήσουν, αφήνοντας την τέχνη να αναλάβει τον ρόλο της ύστατης μαρτυρίας, εκπληρώνοντας την τελευταία επιθυμία ανθρώπων όπως ο αείμνηστος Refaat Alareer: να ζήσουμε για να διηγηθούμε τις ιστορίες τους.
