Κάτω από τους λαμπερούς, λευκούς παγετώνες των Άνδεων κρύβονται πολύτιμα κοιτάσματα χρυσού, χαλκού και μολυβδαινίου. Μέχρι πρότινος, οι μεταλλευτικές εταιρείες δεν είχαν πρόσβαση σε αυτά τα ορυκτά πλούτη, όμως τα δεδομένα φαίνεται να αλλάζουν. Οι νομοθέτες στην Αργεντινή συμφώνησαν πρόσφατα στην τροποποίηση του Νόμου περί Παγετώνων, ο οποίος από το 2010 απαγόρευε κάθε εξορυκτική δραστηριότητα και εξερεύνηση στις περιοχές των παγετώνων της χώρας.
Η αρχική νομοθεσία προστάτευε τους 16.000 παγετώνες της Αργεντινής —που καλύπτουν έκταση 8.484 τετραγωνικών χιλιομέτρων— αναγνωρίζοντάς τους ως δημόσια αγαθά λόγω του καθοριστικού τους ρόλου ως αποθέματα γλυκού νερού, της επιστημονικής τους αξίας και της σημασίας τους για τη βιοποικιλότητα. Ωστόσο, η νέα ρύθμιση που πέρασε από το Εθνικό Κογκρέσο της Αργεντινής διευκολύνει πλέον τις εξορύξεις, παρά τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων. Ειδικοί τονίζουν ότι η προστασία από τη ρύπανση και την εξόρυξη υδρογονανθράκων βρίσκεται πλέον σε «εύθραυστη κατάσταση», καθώς επιτρέπονται δραστηριότητες σε περιπαγετωνικές περιοχές υπό το πρόσχημα τεχνικών αξιολογήσεων.
Ο Andres Folguera, καθηγητής στο Τμήμα Γεωλογικών Επιστημών του University of Buenos Aires, εκφράζει σοβαρές αμφιβολίες για την αξιοπιστία αυτών των ελέγχων, χαρακτηρίζοντάς τους «χαλαρούς». Σύμφωνα με τον ίδιο, οι αξιολογήσεις συχνά ανατίθενται σε εταιρείες συμβούλων που συνδέονται με τοπικά πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Παράλληλα, ο Juan Pablo Milana, καθηγητής παγετωνολογίας στο National University of San Juan, προειδοποιεί ότι η υποβάθμιση των υδάτινων πόρων θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τον αγροτικό τομέα της Αργεντινής, ο οποίος στηρίζει εκατομμύρια ανθρώπους.
Η κατάσταση είναι κρίσιμη όχι μόνο τοπικά, αλλά και παγκοσμίως, καθώς η Αργεντινή αποτελεί κορυφαίο εξαγωγέα τροφίμων, τροφοδοτώντας αγορές όπως η Κίνα. Η έλλειψη νερού ή η μόλυνσή του από τη μεταλλευτική δραστηριότητα θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, από την επισιτιστική ανασφάλεια μέχρι την κοινωνική αστάθεια. Καθώς οι παγετώνες υποχωρούν παγκοσμίως λόγω της κλιματικής αλλαγής, η διατήρησή τους καθίσταται ζήτημα επιβίωσης για το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού που εξαρτάται από το νερό των βουνών.
