Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποφάσισαν να αποχωρήσουν από τον ΟΠΕΚ, θέτοντας ως προτεραιότητα τα εθνικά τους συμφέροντα και την επιδίωξη μιας αυτόνομης πορείας στην παγκόσμια αγορά ενέργειας. Η κίνηση αυτή, η οποία ανακοινώθηκε στις 29 Απριλίου 2026, αποτελεί ένα σημαντικό πλήγμα για το καρτέλ με έδρα τη Βιέννη, αν και οι αναλυτές εκτιμούν ότι ο οργανισμός θα συνεχίσει να υφίσταται.

Η απόφαση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έρχεται ως αποτέλεσμα πολυετούς δυσαρέσκειας σχετικά με την πολιτική περιορισμού της παραγωγής που επιβάλλει ο ΟΠΕΚ για τον έλεγχο των τιμών. Το κράτος έχει επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια για την αύξηση της δυναμικότητας παραγωγής του από τα 3 στα 5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως έως το 2027. Με τη δυνατότητα παραγωγής να έχει ήδη φτάσει τα 4,8 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, το Άμπου Ντάμπι ζητούσε μεγαλύτερη ποσόστωση από εκείνη που του είχε ανατεθεί.

Η κατάσταση περιπλέκεται λόγω της ενεργειακής κρίσης που προκλήθηκε από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου. Το Ιράν απάντησε πλήττοντας το Ισραήλ και αμερικανικές στρατιωτικές υποδομές στον Κόλπο, ενώ απέκλεισε τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, από όπου διακινείται το 20% των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικούガス (LNG).

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η αποχώρηση δεν αναμένεται να έχει άμεσο αντίκτυπο, καθώς οι εξαγωγές περιορίζονται από τον έλεγχο του Ιράν στα Στενά. Ωστόσο, αν η σύγκρουση λήξει και αποκατασταθεί η ελεύθερη ναυσιπλοΐα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα μπορούσαν να αυξήσουν κατακόρυφα την παραγωγή τους, αποκτώντας στρατηγικό πλεονέκτημα. Ο ενεργειακός αναλυτής Kingsmill Bond εκτιμά ότι το Άμπου Ντάμπι προετοιμάζεται για την εποχή μετά τον πόλεμο, επιδιώκοντας να μεγιστοποιήσει τις πωλήσεις του πριν η παγκόσμια ζήτηση για ορυκτά καύσιμα υποχωρήσει.

Από την πλευρά της, η Σαουδική Αραβία υποβαθμίζει τη σημασία της κίνησης, χαρακτηρίζοντάς την ως πολιτική απόφαση υπό την επιρροή της Δύσης. Παρά τη διαφοροποίηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο ΟΠΕΚ, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1960, έχει αποδείξει την προσαρμοστικότητά του, έχοντας επιβιώσει από προηγούμενες αποχωρήσεις χωρών όπως το Κατάρ, η Ινδονησία, το Εκουαδόρ και η Αγκόλα.