Ο λιμός που πλήττει το Σουδάν έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις, με εκατομμύρια ανθρώπους να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση απόλυτης απόγνωσης, εξαρτώμενοι από την περιορισμένη και ασυνεχή ανθρωπιστική βοήθεια. Η Marasi Alfadil, μία από τις πολλές μητέρες που κατάφεραν να διαφύγουν στο Omdurman μαζί με τα παιδιά της, περιγράφει μια καθημερινότητα χωρίς στέγη, τροφή ή βασικές υπηρεσίες, τονίζοντας ωστόσο πως η κατάσταση εκεί παραμένει πιο ασφαλής από την πόλη από την οποία αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή.
Πριν από έξι μήνες, η Marasi εγκατέλειψε το el-Fasher στο Βόρειο Νταρφούρ, λίγες ημέρες αφότου η παραστρατιωτική οργάνωση Rapid Support Forces (RSF) κατέλαβε τον πλήρη έλεγχο της πόλης, έπειτα από μια πολιορκία 18 μηνών. Η κατάληψη της πόλης, που συνοδεύτηκε από χιλιάδες νεκρούς, χαρακτηρίστηκε από έρευνα των Ηνωμένων Εθνών ως γεγονός που φέρει τα «χαρακτηριστικά γενοκτονίας». Η πολιορκία είχε οδηγήσει σε πλήρη αποκοπή των προμηθειών, με κάθε προσπάθεια μεταφοράς τροφίμων να τιμωρείται με θάνατο ή φυλάκιση.
Σήμερα, στο el-Fasher, οι ελλείψεις τροφίμων και η βία συνεχίζονται, οδηγώντας το σύστημα παρακολούθησης της πείνας Integrated Food Security Phase Classification να κηρύξει κατάσταση λιμού τον Νοέμβριο. Αντίστοιχες συνθήκες επικρατούν στο Kadugli, την πρωτεύουσα της πολιτείας South Kordofan, ενώ τουλάχιστον 20 ακόμη περιοχές στο Νταρφούρ και το Κορντοφάν διατρέχουν άμεσο κίνδυνο.
Η Παγκόσμια Έκθεση για τις Επισιτιστικές Κρίσεις του 2026 υπογραμμίζει πως η σύγκρουση έχει περιορίσει δραματικά την ανθρωπιστική πρόσβαση, με καταστροφικές επιπτώσεις. Έως τον Σεπτέμβριο, περίπου 375.000 άνθρωποι βίωναν το ακραίο επίπεδο πείνας. Παράλληλα, στο Omdurman, γυναίκες όπως η Taqwa, που κατέφυγε εκεί από το Heglig, παλεύουν να επιβιώσουν με τα βρέφη τους, στερούμενες ακόμη και τα απαραίτητα για την παρασκευή ενός γεύματος.
Με το τέλος του 2025, ο αριθμός των εσωτερικά εκτοπισμένων στο Σουδάν άγγιξε τα 12 εκατομμύρια, καθιστώντας τη χώρα το επίκεντρο της μεγαλύτερης κρίσης εσωτερικού εκτοπισμού παγκοσμίως. Τα Ηνωμένα Έθνη εκτιμούν ότι σχεδόν 25 εκατομμύρια άνθρωποι – περισσότεροι από τον μισό πληθυσμό – αντιμετώπιζαν κρίσιμες ελλείψεις τροφίμων, ανάμεσά τους 4,2 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών. Η έλλειψη χρηματοδότησης των οργανώσεων αρωγής και η συνεχιζόμενη βία καθιστούν την καθημερινή επιβίωση για χιλιάδες οικογένειες έναν αγώνα δίχως ελπίδα.
