Μια σειρά από συντονισμένες επιθέσεις που εξαπέλυσαν ένοπλες οργανώσεις σε ολόκληρο το Μάλι ανέδειξε τις κρίσιμες ευπάθειες στην ασφάλεια της χώρας, η οποία διοικείται από στρατιωτικό καθεστώς. Η φράση-κλειδί «αστάθεια στο Μάλι» αποτυπώνει την κατάσταση που επικρατεί από το 1960, όταν το κράτος της Δυτικής Αφρικής απέκτησε την ανεξαρτησία του από τη Γαλλία, βιώνοντας έκτοτε αλλεπάλληλες περιόδους πολιτικής αστάθειας, στρατιωτικά πραξικοπήματα και οικονομικές κρίσεις.
Το Σάββατο, η οργάνωση Jama’at Nusrat al-Islam wal-Muslimin (JNIM), η οποία συνδέεται με την Αλ Κάιντα, ανέλαβε την ευθύνη για επιθέσεις σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Bamako. Η οργάνωση ανακοίνωσε επίσης ότι κατέλαβε την πόλη Kidal στο βόρειο τμήμα της χώρας, σε συνεργασία με το Azawad Liberation Front (FLA), μια ανταρτική ομάδα που κυριαρχείται από Τουαρέγκ. Την Κυριακή, στρατιωτική πηγή επιβεβαίωσε στο Al Jazeera τον θάνατο του υπουργού Άμυνας του Μάλι, Sadio Camara.
Ο Mathias Hounkpe, διευθυντής της International Foundation for Electoral Systems για το Μάλι, επισήμανε ότι η ικανότητα των ένοπλων ομάδων να πλήξουν σημεία σε όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Kati όπου διαμένουν κυβερνητικά στελέχη, αποδεικνύει την αδυναμία της κρατικής μηχανής να εγγυηθεί την ασφάλεια.
Παρά τις ιδεολογικές διαφορές τους –καθώς η JNIM επιδιώκει την επιβολή του ισλαμικού νόμου, ενώ το FLA μάχεται για την αυτονομία της περιοχής Azawad– οι δύο ομάδες φαίνεται να έχουν θέσει στην άκρη τις διαφορές τους για να πλήξουν τον κοινό εχθρό: την κυβέρνηση του Assimi Goita και τους συμμάχους της. Ωστόσο, οι αναλυτές εκτιμούν ότι αυτή η συμμαχία είναι πρόσκαιρη και καθαρά εργαλειακή.
Η κυβέρνηση, που βασίζεται πλέον στην υποστήριξη ρώσων μισθοφόρων της Africa Corps –οι οποίοι διαδέχθηκαν την ομάδα Wagner– βρίσκεται σε αδιέξοδο. Με την αποχώρηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και την αμφίβολη αποτελεσματικότητα της Alliance of Sahel States (AES), η διοίκηση του Assimi Goita καλείται να διαχειριστεί μια ολοένα και πιο εχθρική πραγματικότητα, με τους ειδικούς να μην αποκλείουν το ενδεχόμενο μιας αναγκαστικής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με τους αντάρτες για τη διατήρηση της εξουσίας.
