Η κρίση με τις νάρκες στην Υεμένη συνεχίζει να αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για τη χώρα, παρά την εκεχειρία που επήλθε τον Απρίλιο του 2022. Ενώ οι εχθροπραξίες μεταξύ της κυβέρνησης και των δυνάμεων των Χούτι έχουν περιοριστεί, οι «σιωπηλοί δολοφόνοι» που είναι θαμμένοι στο έδαφος συνεχίζουν να ακρωτηριάζουν και να αφαιρούν ζωές.

Τον Αύγουστο του 2023, η 13χρονη τότε Enaya Dastor βίωσε τη φρίκη του πολέμου όταν εξερράγη νάρκη κάτω από τα πόδια της, ενώ βοσκούσε τα ζώα της κοντά στο χωριό Jabal Habashy, στην επαρχία Taiz. Η απώλεια του ποδιού της ήταν το τίμημα που κλήθηκε να πληρώσει, μια αναπηρία που θα την ακολουθεί για πάντα. Η οικογένειά της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της και να εγκατασταθεί στην πόλη Taiz, φοβούμενη τους κινδύνους που κρύβει η ύπαιθρος.

Σύμφωνα με την οργάνωση Save the Children, από την έναρξη της εκεχειρίας το 2022, τουλάχιστον 339 παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους και 843 έχουν τραυματιστεί από νάρκες και εκρηκτικά κατάλοιπα πολέμου. Οι νάρκες αυτές αποτελούν κίνδυνο σε χωράφια, δρόμους και χωριά, μετατρέποντας περιοχές που κάποτε ήταν ασφαλείς σε παγίδες θανάτου. Ο Adel Dashela, ερευνητής που εξειδικεύεται σε θέματα οικοδόμησης ειρήνης, επισημαίνει ότι η έλλειψη ακριβών χαρτών, η δράση διαφορετικών ένοπλων ομάδων και οι ξαφνικές πλημμύρες –όπως αυτές του Αυγούστου 2025– που παρασύρουν τα εκρηκτικά σε νέες τοποθεσίες, καθιστούν τον καθαρισμό των περιοχών εξαιρετικά δύσκολο.

Παρά τις επιχειρήσεις αποναρκοθέτησης, όπως το Project Masam που χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, ο δρόμος για την απαλλαγή της Υεμένης από αυτόν τον κίνδυνο παραμένει μακρύς. Για επιζώντες όπως ο Mohammed Mustafa, ο οποίος έχασε το πόδι του το 2018 στην περιοχή Maqbna της Taiz, η ζωή συνεχίζεται με αγώνα και επιμονή, καθώς πλέον συμμετέχει στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία ακρωτηριασμένων της Υεμένης. Η Enaya Dastor, παρά το τραύμα της, αρνείται να παραιτηθεί, θέτοντας ως στόχο τη φοίτηση στη νομική σχολή για να υπερασπιστεί όσους βιώνουν την αδικία.