Ένα πρωτοφανές κύμα αλληλεγγύης προς τους Παλαιστινίους «σαρώνει» τα γερμανικά πανεπιστήμια, με τους φοιτητές να ζητούν επιτακτικά τη διακοπή κάθε συνεργασίας με ισραηλινά ακαδημαϊκά ιδρύματα. Στο επίκεντρο βρίσκεται η καταγγελία ότι τα πανεπιστήμια αυτά λειτουργούν ως βραχίονες του ισραηλινού στρατού, αναπτύσσοντας τεχνολογίες επιτήρησης και οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούνται στις συγκρούσεις στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα καταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας (Leipzig University), όπου σχεδόν 700 φοιτητές ψήφισαν σχεδόν ομόφωνα υπέρ της διακοπής των δεσμών με ισραηλινά πανεπιστήμια. Ο 22χρονος Orlando Becker, εκπρόσωπος των «Φοιτητών για την Παλαιστίνη στη Λειψία» (Students for Palestine Leipzig), τόνισε πως οι συνεργασίες αυτές νομιμοποιούν πρακτικές που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Η διοίκηση του πανεπιστημίου, ωστόσο, αρνήθηκε την παραχώρηση χώρων για τις συνελεύσεις τους, επικαλούμενη «μονομερή στάση» και κινδύνους για την ακαδημαϊκή ελευθερία.
Αντίστοιχες κινήσεις έχουν αναπτυχθεί από τον Μάρτιο σε πόλεις όπως το Βερολίνο και το Ντίσελντορφ. Στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο Hertie School του Βερολίνου, το φοιτητικό συμβούλιο ψήφισε υπέρ του κινήματος BDS (Boycott, Divestment, and Sanctions), προκαλώντας την έντονη αντίδραση της διοίκησης, η οποία έκανε λόγο για «απαράδεκτο» ψήφισμα. Ο Arshak Makichyan, ακτιβιστής στο Hertie School, περιέγραψε την κατάσταση ως πνιγηρή, σημειώνοντας πως η άσκηση κριτικής στο Ισραήλ αντιμετωπίζεται με φόβο και λογοκρισία, θυμίζοντας σε ορισμένους πρακτικές από άλλες χώρες, όπως η Ρωσία.
Το ζήτημα είναι σύνθετο, καθώς η υποστήριξη προς το Ισραήλ αποτελεί βασικό πυλώνα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής (Staatsraison). Ερευνητές όπως ο Peter Ullrich από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (TU Berlin) επισημαίνουν ότι η κριτική προς το Ισραήλ συχνά εξισώνεται με τον αντισημιτισμό, με αποτέλεσμα την καταστολή των διαδηλώσεων και την περιθωριοποίηση των υποστηρικτών της Παλαιστίνης. Παρά την ένταση, οι φοιτητές δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους, τονίζοντας πως η ηθική τους ευθύνη απέναντι στην καταπίεση υπερβαίνει τα όρια που θέτει το κατεστημένο.
