Για πολλούς Ιρανούς, η πιο άμεση απειλή σήμερα δεν είναι ο πόλεμος, αλλά το νερό. Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σοβαρή περιβαλλοντική κρίση, καθώς η παρατεταμένη ανομβρία, η μείωση των βροχοπτώσεων και η μη βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων έχουν εξαντλήσει τα αποθέματα σε ταμιευτήρες, ποτάμια και υπόγειους υδροφορείς. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, ο οποίος προκάλεσε ζημιές σε μονάδες αφαλάτωσης, αγωγούς και κρίσιμες υποδομές ύδρευσης.

Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Πόρων (World Resources Institute), το Ιράν αντιμετωπίζει «εξαιρετικά υψηλή» πίεση στους υδάτινους πόρους, καταναλώνοντας πάνω από το 80% των ανανεώσιμων αποθεμάτων του ετησίως. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η λίμνη Urmia στα βορειοδυτικά. Η μεγαλύτερη αλμυρή λίμνη της Μέσης Ανατολής, που κάλυπτε σχεδόν 6.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα τη δεκαετία του 1990, έχει συρρικνωθεί σε μόλις 581 τετραγωνικά χιλιόμετρα – λιγότερο από το 10% του αρχικού της μεγέθους.

Η γεωργία παραμένει ο μεγαλύτερος καταναλωτής νερού, απορροφώντας το 91% των υδάτων, ενώ συχνά το σύστημα άρδευσης παρουσιάζει σημαντικές απώλειες λόγω παλαιότητας. Τα αποτελέσματα είναι ορατά και γύρω από την Τεχεράνη, όπου τα επίπεδα νερού στα φράγματα Lar, Latyan και Mamloo έχουν υποχωρήσει δραματικά.

Η λειψυδρία αναδιαμορφώνει τον χάρτη της χώρας. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του Ιράν για την Αγροτική Ανάπτυξη, Abdolkarim Hosseinzadeh, 31.000 χωριά έχουν εγκαταλειφθεί, ενώ συνολικά πάνω από το 70% των ιρανικών οικισμών αντιμετωπίζει προβλήματα υδροδότησης. Πολλοί κάτοικοι μετακινούνται προς μεγάλα αστικά κέντρα όπως η Τεχεράνη, το Mashhad, το Isfahan και το Shiraz, τα οποία όμως ήδη πιέζονται από την αυξανόμενη ζήτηση. Ακόμα και στην ιστορική πόλη Isfahan, ο ποταμός Zayandehrud στερεύει συχνά, αφήνοντας την περίφημη γέφυρα Allahverdi Khan (Si-o-Se Pol) να δεσπόζει πάνω από ξερές κοίτες.