Η φετινή Summer Exhibition στη Royal Academy του Λονδίνου καταφέρνει, παραδόξως, να μην είναι τόσο απογοητευτική όσο τις προηγούμενες χρονιές. Αν και το ιστορικό γεγονός παραμένει γεμάτο με έργα που προκαλούν αμηχανία –με υπερβολική παρουσία των Michael Craig-Martin και Bob and Roberta Smith– η συνολική αίσθηση παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη βελτίωση.

Αυτή η «σχετική» αναβάθμιση οφείλεται εν μέρει στον Ryan Gander. Ως συντονιστής της φετινής διοργάνωσης, ο εννοιολογικός καλλιτέχνης κατάφερε να εισάγει μια δόση παραξενιάς σε αυτόν τον παραδοσιακά συντηρητικό θεσμό, όπου οι ερασιτέχνες δημιουργοί βλέπουν τα ταπεινά τους λουλούδια να «καταπίνονται» από τεράστια έργα, όπως το γυμνό της Tracey Emin.

Στο Small Weston Room, ο Gander δημιούργησε ένα ιδιόρρυθμο σαλόνι, ενώ το υπόλοιπο της έκθεσης κινείται σε πιο ήρεμους ρυθμούς, με αποκορύφωμα τις αίθουσες που επιμελήθηκαν οι Humphrey Ocean, Goshka Macuga και Eileen Cooper. Ωστόσο, η έκθεση παραμένει μια εμπορική ευκαιρία, γεμάτη με έργα διαθέσιμα προς πώληση.

Ξεχωρίζουν οι δύο πίνακες με αυτοκίνητα που φλέγονται από τον Harry Hill, οι οποίοι συνδυάζουν το σκοτάδι με το χιούμορ, καθώς και το έργο του Louis Loveless που απεικονίζει ένα φορτηγό υπό το βλέμμα ενός drone. Στις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές συγκαταλέγονται το αυτοπροσωπογράφημα του David Gamble, η αγωνιώδης γάτα της Jill Feld και το απόκοσμο σχέδιο με μελάνι του Gray Wielebinski. Παράλληλα, η Harriet Porter αποδεικνύεται ξανά η αποκάλυψη της έκθεσης με τους μινιμαλιστικούς, αιθέριους πίνακές της.

Από την άλλη, η έκθεση δεν λείπει από τα κλασικά ατοπήματα: το αδιάφορο γυμνό της Tracey Emin, το υπερμέγεθες γλυπτό του Antony Gormley –στο οποίο ο επισκέπτης εισέρχεται από το πίσω μέρος– και τα έργα του Sean Scully. Παρά τα ελαττώματά της, η Summer Exhibition παραμένει μια αναχρονιστική άσκηση γεμάτη αντιθέσεις, που θα διαρκέσει από τις 16 Ιουνίου έως τις 23 Αυγούστου στο Λονδίνο.