Όλοι αναφέρονται διαρκώς στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, εκείνη την εποχή των ακροτήτων με την καλλιτεχνική και κοινωνική παρακμή, τον φιλελευθερισμό και την άνοδο των άκρων, πριν η Γερμανία βυθιστεί στη φρίκη της εποχής του Χίτλερ. Το ζήτημα επανέρχεται συχνά στο προσκήνιο, με αναλυτές όπως η Katja Hoyer στο Bloomberg να υποστηρίζουν ότι η τρέχουσα κρίση στη Γερμανία θυμίζει ανησυχητικά την κατάσταση πριν από έναν αιώνα.
Ωστόσο, για εμάς στην Ασία, υπάρχει μια παράλληλη ιστορία που συνήθως αγνοείται: η περίοδος Taisho στην Ιαπωνία. Πρόκειται για μια αντίστοιχη φιλελεύθερη αλλά ασταθή περίοδο που συμπίπτει χρονικά με τη Βαϊμάρη και κατέληξε στην εποχή Showa, η οποία χαρακτηρίστηκε από τον φανατικό μιλιταρισμό που μετέτρεψε μεγάλο μέρος της Ασίας σε κόλαση. Σήμερα, υπό την ηγεσία προσώπων όπως η Sanae Takaichi, η Ιαπωνία δείχνει να αγκαλιάζει ξανά τον επανεξοπλισμό, με την ενθάρρυνση της Δύσης, προκαλώντας τρόμο στους γείτονές της.
Η εποχή Taisho είχε τα δικά της χαρακτηριστικά: καθολική ψηφοφορία για τους άνδρες άνω των 25 ετών, εργατικά δικαιώματα, αλλά και έντονη πολιτική βία, όπως η δολοφονία του πρωθυπουργού Takaishi Hara το 1921. Αντίστοιχα, η δολοφονία του Shinzo Abe έναν αιώνα μετά δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας μακράς ιστορίας βίας. Ακόμη και οι φόνοι ακτιβιστών όπως ο Sakae Osugi και η Noe Ito στο Τόκιο από τη στρατιωτική αστυνομία, καθρεφτίζουν τις δολοφονίες των Rosa Luxembourg και Karl Liebknecht στο Βερολίνο.
Παρά τον καλλιτεχνικό οίστρο και την απελευθέρωση, όλα αυτά κατέληξαν στο αντίθετό τους. Ενώ οι δυτικοί ηγέτες χρησιμοποιούν τη «Βαϊμάρη» ως προπαγανδιστικό εργαλείο κατά της ακροδεξιάς ή της αριστεράς, αγνοούν εσκεμμένα την «Taisho». Αυτή η επιλεκτική μνήμη είναι εμφανής στη στρατηγική της Δύσης στην Ουκρανία και στην ανάσχεση της Κίνας μέσω του επανεξοπλισμού της Ιαπωνίας. Όσο οι δυτικοί αναλυτές ξεχνούν την τραγωδία της περιόδου Taisho, οι λαοί της Ασίας θυμούνται πολύ καλά τη διολίσθηση προς τον μιλιταρισμό και τη φρίκη που ακολούθησε.
